با اینکه مفهوم آن کاملا مشخص است ولی عملیات سوزاندن توکن را می توان به روش های مختلفی انجام داد. ولی هدف اصلی همان کاهش مقدار توکن های موجود می باشد.
با اینکه یک اقدام افراطی به نظر می رسد ولی سوزاندن توکن باعث گسستگی در مقدار توکن ها نمی شود بلکه توکن هایی که سوزانده می شوند را در آینده غیرقابل مصرف می کند. فرایند توسط توسعه دهندگان پروژه انجام می گیرد که با بازخرید یا برداشت توکن های موجود در حال گردش آنها را از دسترس خارج می کنند.
برای انجام اینکار توکن ها در یک کیف پول الکترونیکی غیر قابل دسترسی و عمومی که به نام آدرس خورنده (eater address) معروف و توسط همه ی نودهای فعال قابل مشاهده است، ارسال می شوند. وضعیت این کوین ها بر روی بلاک چین به صورت مستمر منتشر می شود.
روش های مختلفی توسط توسعه دهندگان برای سوزاندن توکن وجود دارد و با توجه به هدف متفاوت می باشند. برخی فقط برای یکبار اینکار را انجام می دهند و پس از عرضه اولیه کوین (ICO) و پایان آن توکن های باقی مانده و به فروش نرفته را به عنوان مشوقی برای شرکت کنندگان از گردش خارج می کنند.
برخی دیگر مایل به سوزاندن دوره ای توکن با حجم مشخص یا متغیر می باشند، بایننس به عنوان نمونه، هر سه ماه یکبار به هدف رسیدن به مقدار 100 میلیون توکن BNB سوزانده شده اقدام به سوزاندن توکن می کند. حجم توکن های سوزانده شده با توجه به حجم معاملات انجام شده در بایننس در این سه ماه تعیین می شود.
یک روش دیگر توسط ریپل انجام می گیرد، ریپل این کار را تدریجی و با انجام هر تراکنش انجام می دهد. هر دفعه که یک طرف به وسیله XRP اقدام به انجام یک تراکنش کرد آن شخص برای اولویت دادن به انجام تراکنش خود مقداری کارمزد را تعیین می کند، این کارمزدها به مرکز ارسال نمی شوند بلکه سوزانده می شوند و به یک آدرس خورنده در زمان پایان تراکنش و تایید آن ارسال می شوند.
استیبل کوین هایی مانند تتر روش دیگری را در پیش می گیرند در هنگام قرار دادن سپرده در حساب سپرده آنها توکن ایجاد می کنند و در زمان برداشت سپرده اقدام به سوزاندن توکن می کنند.
با اختلاف روش ها ولی نتیجه یکسان می باشد: توکن های سوزانده شده تبدیل به توکن های غیرقابل استفاده می شوند و به صورت دائمی از چرخه حذف می شوند.
چرا شرکت ها توکن ها را می سوزانند؟
- ۰۰/۰۴/۲۱